❧ 'CAUSE I'M GOING TO STRAWBERRY FIELDS ❦

Title: Burnout
Characters/pairing: Chansung/Junho  
Taecyeon/Jaebum   Nichkhun/Wooyoung
Genre: Angst, Drama

Chapter 4: Down the Line

อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะถึงเวลาโปรโมทมินิอัลบั้มชุดที่สองของวง 2PM แล้ว ตอนนี้เหล่าสมาชิกกำลังนั่งอยู่ในร้านตัดผมร้านประจำของศิลปินค่ายเจวายพี พวกเขามาถึงที่นี่ชั่วโมงกว่าแล้ว ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือแค่อูยองกับจุนโฮที่ยังต้องนั่งแกร่วรอให้ช่างทำผมให้เสร็จอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ส่วนคนอื่นๆที่ทำผมเสร็จแล้วก็พากันขึ้นไปอยู่ที่อินเตอร์เน็ทคาเฟ่ที่อยู่ชั้นบนของร้าน ในอัลบั้มนี้สมาชิกในวงเกือบทุกคนแทบจะเปลี่ยนลุคไปมาก โดยส่วนใหญ่ตัดผมให้สั้นลง จากเด็กหนุ่มจอมทะเล้นแบบวัยรุ่นในเพลงแรก กลายเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเดิมทั้งภาพลักษณ์และสไตล์เพลง


เสียงเก้าอี้ครูดกับพื้นเรียกความสนใจจุนโฮให้หันไปมอง ก็พบว่าอูยองเพิ่งจะลากเก้าอี้มานั่งข้างๆเขา ร่างเล็กนั่งหยุกหยิกไปมาเหมือนกับว่าอึดอัดมีอะไรอยากจะพูดแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา เด็กหนุ่มเห็นท่าทีของเพื่อนก็เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจแต่ก็เลือกที่จะไม่ถามเช่นกัน


“คนอื่นล่ะ?”
จุนโฮถามขึ้นเมื่อมองไปรอบๆแล้วไม่เจอใคร ตอนที่นั่งทำผมเขามัวแต่อ่านนิตยสารเพลินจนไม่ทันสังเกตเหตุการณ์รอบตัว อูยองตอบคำถามเพื่อนร่วมวงก่อนจะถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายมานั่งเล่น แต่จุนโฮก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะอูยองชอบมาหยิบของเขาไปเล่นอยู่เสมอ จนกลายเป็นว่าของๆจุนโฮก็เหมือนของอูยอง


“ไปซื้อไอติมกัน”
ทันทีที่ช่างเสริมสวยจัดการกับผมของจุนโฮเรียบร้อยแล้ว อูยองก็ลากตัวจุนโฮออกไปเป็นเพื่อนทันทีที่ ตอนนี้ผมของทั้งสองคนถูกตัดจนสั้นเกรียนเพื่อให้เข้ากับคอนเซ็ปท์ของอัลบั้ม แต่ทรงผมที่เปลี่ยนไปไม่ได้ทำให้ความน่ารักบนใบหน้าของทั้งคู่ลดลงแม้แต่น้อย


“มีอะไรอยากจะพูด?”
บรรยากาศระหว่างทั้งสองอยู่ในความเงียบจนกระทั่งก้าวพ้นประตูร้านจุนโฮถึงถามขึ้น ก่อนที่อูยองจะไปสนิทกับนิชคุณและจุนโฮไปสนิทกับชานซอง พวกเขาก็เคยสนิทกันแบบสุดๆเหมือนกัน ดังนั้นเวลาอูยองมีเรื่องหนักใจทีไรเขาก็ดูออกทุกครั้ง


“เอ้อ... จุนโฮ...คือ....นายคิดยังไงกับเกย์...”
จุนโฮหันขวับมามองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ ตอนที่ได้ยินคำถามเขาเกือบจะหัวเราะออกมา แต่ก็หยุดไว้ได้ทันเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเพื่อนซี้


“ไม่ชอบ... ถามทำไม?”
ตอบอย่างไม่ต้องคิดก่อนจะถามอีกฝ่ายกลับ อูยองถอนหายใจ ใบหน้าน่ารักขมวดคิ้วจนแทบจะชนกันแต่ไม่ยอมตอบคำถามของจุนโฮ จนทั้งคู่เดินไปถึงมินิมาร์ท อูยองหยิบไอศกรีมรสโคล่าและรสเมล่อนรสโปรดของจุนโฮไปเผื่อด้วย เมื่อจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยทั้งสองก็พากันเดินกลับ


“อูด้ง หรือ... อย่าบอกนะว่านายเป็นเกย์...”
ประโยคเด็ดจากจุนโฮทำเอาอูยองแทบพ่นไอติมที่อยู่ในปากทิ้ง มือเล็กแกล้งผลักเพื่อนที่เดินอยู่ด้วยกันจนเซไปอีกทางก่อนจะเถียงออกมาสุดเสียง


“ไอ้บ้า ไม่ใช่!!!!!”
“อ้าวก็เห็นเครียดๆ นึกว่านายเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเป็นเกย์ อะไรทำนองนั้น”
จุนโฮหัวเราะร่วนแต่ไม่นานก็เงียบไปเพราะเห็นใบหน้าจริงจังของอีกฝ่าย แต่คำถามที่สองก็ทำเอาจุนโฮยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิม


“ไม่ใช่ฉัน แต่ว่า... สมมตินะ นายจะรู้สึกยังไงถ้าอยู่ๆนายก็รู้ว่าเพื่อนเป็นเกย์”
สมมติเหรอจางอูยอง ไม่ได้สมมติสักหน่อย เรื่องจริงต่างหาก... อูยองเถียงตัวเองในใจ


“ไม่ใช่ว่ารังเกียจเกย์นะ แต่ถ้าเพื่อนฉันเป็นฉันคงไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”
จุนโฮตอบออกไปตามความรู้สึก อูยองพยักหน้า เขาเองก็คิดเหมือนจุนโฮเหมือนกัน อูยองหยิบซองไอศกรีมที่ม้วนเป็นก้อนอยู่ในมืออีกฝ่ายไปทิ้งให้เมื่อเดินผ่านถังขยะก่อนจะเดินกลับมาถามคำถามต่อ


“แล้วถ้าเพื่อนเป็นเกย์กับเพื่อนด้วยกันเองล่ะ”
“อี๋... อย่างนั้นยิ่งรับไม่ได้ใหญ่ แต่ถ้าไม่มาทำตัวเกย์ๆให้เราเห็นก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”
คำตอบของจุนโฮแทงใจอูยองจนแทบสะอึก ใจจริงเขาอยากจะถามต่อว่า ‘แล้วถ้าเพื่อนสองคนนั้นมาทำตัวเกย์ๆให้เราเห็นล่ะ’ต่อ แต่แค่นี้จุนโฮก็ดูจะสงสัยเขาจะแย่แล้ว วันดีคืนดีอยู่ๆมาถามเรื่องเกย์ใครจะไม่งงบ้างล่ะ เป็นเขาเขาก็งงเหมือนกันแหละ อูยองจึงคิดว่าหยุดคำถามไว้เท่านี้จะดีกว่า เพราะเขากลัวว่าจะมีใครรู้เรื่องของพี่แจบอมกับพี่แทคยอน เขาไม่ได้อยากเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ใครฟัง เขาแค่ต้องการคำปรึกษาเท่านั้น

“ว่าแต่นี่ไม่ใช่เรื่องของนายแน่เหรอ”
“ไอ้บ้าจุนโฮ ไม่ใช่ว้อย!!!”
จุนโฮหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างที่เคยทำบ่อยๆสมัยก่อนเรียกรอยยิ้มกว้างจากอูยองได้ นานแล้วที่เขาไม่เห็นเพื่อนคนนี้หัวเราะอย่างจริงใจ แค่เรื่องของเขาสามารถทำให้จุนโฮมีความสุขได้ในช่วงเวลาสั้นๆเขาก็ดีใจแล้ว ... แต่ต่อจากนี้สิ นายต้องเครียดเรื่องของตัวเองแล้ว จางอูยอง...

................................................................................

“ห้า...หก...เจ็ด...แปด...”

กลับมาที่ห้องซ้อมเดิม บรรยากาศเดิมเมื่อตกเย็น สมาชิก 2PM ทั้งเจ็ดเต้นตามจังหวะที่ครูฝึกนับคลอไปกับเสียงดนตรีของเพลงใหม่อย่างตั้งอกตั้งใจจนเหงื่อเต็มตัวไปหมด อากาศเย็นจัดในห้องซ้อมไม่ได้ช่วยให้รู้สึกเย็นขึ้นเลยสักนิด ใกล้ถึงวันถ่ายมิวสิควิดีโอโปรโมทเพลงใหม่แล้ว พวกเขาจำเป็นต้องเต้นให้คล่องทั้งเพลง แต่แล้วเสียงเพลงก็หยุดลงก่อนที่ครูฝึกจะเรียกอูยองไปคุยด้วยนอกห้อง...
 

“โธ่เอ๊ยอูยอง... นายทำพังอีกแล้วนะ”
ทันทีที่อูยองเดินกลับเข้ามา แทคยอนก็บ่นออกมาเสียงดังอย่างไม่ได้ดั่งใจเพราะวันนี้เพื่อนร่วมวงเต้นผิดสเต็ปหลายรอบเหลือเกิน อูยองถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ มือเล็กถูหน้าตัวเองแรงๆอย่างหงุดหงิด


“ก็รู้ว่าตัวเองเต้นไม่ได้แล้วทำไมไม่อยู่ซ้อมต่ออย่างจุนโฮบ้าง มันจะถึงวันถ่ายเอ็มวีอยู่แล้ว”
คนถูกพาดพิงหันไปมองแทคยอนอย่างไม่ใส่ใจเท่าไรนัก เพราะทุกคนรู้ว่าเวลาแทคยอนอารมณ์เสียก็เสียงดังโวยวายและชอบสั่งสอนคนอื่นอย่างนี้ประจำ แต่ตอนนี้จุนโฮเป็นห่วงอูยองมากกว่า ใบหน้าขาวที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อนั้นซีดเผือดจนน่าเป็นห่วง มือเล็กรับขวดน้ำเย็นเฉียบจากนิชคุณมายกดื่มจนหมดขวดอย่างไม่กลัวจะสำลัก


“แทค เลิกบ่นได้แล้วน่า”
แจบอมปรามเมื่อแทคยอนยังคงเหวี่ยงไม่เลิก หัวหน้าวงมองไปทางอูยองอย่างรู้สึกเป็นห่วง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อร่างเล็กมองมาทางพวกเขาตาขวาง เขากำลังจะเดินเข้าไปคุยกับอูยอง แต่แทคยอนดันพูดแทรกขึ้นมาก่อน


“ไม่ได้เอาสติมาเต้นด้วยหรือไง เข้านอนก็เร็วตื่นก็ช้ากว่าคนอื่นแล้วทำไมยังห่วยแบบนี้อีก?”
“ก็เพราะใครกันล่ะ!!!!!!!!???”
อูยองตะโกนสุดเสียง ขวดเปล่าในมือถูกปาลงพื้นห้องซ้อมจนกระเด็นกลิ้งไปอีกฟากห้องก่อนที่ร่างเล็กจะเซจนเกือบล้มเพราะรู้สึกปวดหัวแปลบจากการตะเบ็งเสียงเมื่อครู่ ยังดีที่นิชคุณซึ่งยืนอยู่ข้างๆประคองไว้ทันไม่อย่างนั้นก็คงหงายหลังไปแล้ว สมาชิกร่วมวงยืนนิ่งอึ้งไปที่เห็นปฏิกิริยาของอูยองเมื่อสักครู่ถึงและไม่มีใครเข้าใจว่าอูยองพูดถึงอะไร เพราะปกติอูยองไม่ใช่คนที่จะระเบิดอารมณ์ออกมาง่ายๆ โดยเฉพาะแทคยอนที่ยืนอ้าปากค้างไปแล้ว เพราะตั้งแต่หลายปีที่รู้จักกันมา ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาถูกอูยองตะโกนใส่แบบนี้


“อูยองเดี๋ยวพี่พาเรากลับบ้านก่อนดีกว่า ไม่ไหวก็อย่าฝืนเลย เดี๋ยวจะป่วยอีก”
อูยองรับคำเสียงเบาอย่างไม่ค่อยมีสติเท่าไรนัก รู้สึกหูอื้อตาพร่าไปหมดจากการอดหลับอดนอนติดๆกันเป็นเวลาหลายวัน แถมยังหมดแรงเฮือกสุดท้ายไปกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ อูยองได้ยินเสียงเพื่อนร่วมวงพูดคุยกันจ้อกแจ้กจอแจแต่เขาจับใจความไม่ได้ว่าพูดอะไรกัน ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นจัดจากมือนิชคุณสอดเข้ามาตรงเอวเพื่อที่จะประคองให้เดิน ทว่าขาทั้งสองกลับอ่อนเปลี้ยไปหมดจนเดินตามแทบไม่ไหว

“นายขี่หลังพี่ดีกว่า เอ้าขึ้นมา”
ร่างเล็กโน้มตัวไปกอดคออีกฝ่ายที่นั่งรออยู่อย่างจำใจ จริงๆแล้วอูยองไม่อยากรบกวนนิชคุณเท่าไหร่เพราะน้ำหนักตัวเขาก็ใช่ว่าจะน้อย แต่ตอนนี้เขาไม่มีเรี่ยวแรงเลยสักนิด แม้แต่จะเดินยังลำบากเลย


“เดี๋ยวฉันไปเรียกแท็กซี่พาอูยองกลับเลยแล้วกัน”
“ฝากด้วยนะคุณ นายอยู่เฝ้าอูยองที่บ้านไปเลย เรื่องท่าเต้นนายโอเคแล้ว”
แจบอมมองตามคนบนหลังนิชคุณที่เดินออกจากห้องซ้อมอย่างเป็นกังวลก่อนที่จะบอกให้ทุกคนกลับเข้าที่เพื่อที่จะซ้อมต่อ สภาพอูยองน่าเป็นห่วงมากแต่ว่าเขาก็ทิ้งสมาชิกคนอื่นที่อยู่ตรงนี้ไปไม่ได้เหมือนกัน เรื่องอูยองเดี๋ยวค่อยไปจัดการทีหลังแล้วกัน...

♦

เข็มสั้นนาฬิกาชี้เลขหนึ่งของวันใหม่ บ้านพักของเหล่าไอดอลสัตว์ป่าเงียบและมืดสนิทเพราะทุกคนพากันหลับใหลจากความเหนื่อยล้าไปกันหมดแล้ว เว้นแต่ในห้องครัวที่มีเสียงคนพูดคุยกันอยู่ ยังมีอยู่สองคนที่ยังไม่หลับไปเหมือนคนอื่น


“พี่เจย์...”
เสียงแหบทุ้มเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นพร้อมๆกับร่างสูงใหญ่ที่สอดมือรั้งเอวคนตัวเล็กกว่าเขาไปกอดแนบ ใบหน้าคล้ำแดดวางลงบนไหล่อีกฝ่ายอย่างออดอ้อน แจบอมหน้าบูด มือเล็กพยายามแงะนิ้วที่เหนียวหนึบเป็นปลาหมึกของแทคยอนออกก่อนจะเดินไปยืนอยู่ห่างๆ


“ไม่ต้องมายุ่ง”
น้ำเสียงขุ่นไม่ได้ทำให้แทคยอนรู้สึกผิดเลยสักนิด แต่กลับส่งยิ้มทะเล้นให้อีกฝ่ายอย่างที่ชอบทำก่อนที่จะเดินเข้าไปกอดนัวเนียหัวหน้าวงร่างเล็กอย่างเดิม แจบอมสะบัดออกอย่างไม่ใส่ใจแต่หันกลับมาถลึงตาดุอีกฝ่ายแทน


“นายก็เห็นว่าน้องป่วย ยังจะไปว่ามันแบบนั้นอีก”
“โธ่พี่เจย์... พี่ก็รู้นี่ว่าผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆสักหน่อย”
เจ้าของฉายาสัตว์ป่าทำเสียงออดอ้อนไม่เข้ากับหน้าตาอย่างน่าหมั่นไส้เรียกสายตาเอือมระอาจากแจบอมได้ทุกครั้ง แต่จริงๆแล้วแจบอมไม่อยากจะยอมรับเลยว่าเสียงทุ้มๆกับรอยยิ้มหวานเชื่อมบนใบหน้าย่นๆนั่นแหละที่ทำให้คนเป็นหัวหน้าวงลืมความเครียดไปได้บ้าง ร่างเล็กกว่าถอนหายใจยอมยืนนิ่งๆให้อีกฝ่ายกอดจากด้านหลัง

แจบอมกับแทคยอนเป็นคนรักแบบหลบๆซ่อนๆมาประมาณสามเดือนแล้ว และมักจะมีมีตติ้งลับๆระหว่างทั้งสองคนในช่วงกลางดึกที่สมาชิกทุกคนหลับแทบทุกคืนเพื่อที่จะพูดคุยกันในบางเรื่องที่พูดต่อหน้าสมาชิกคนอื่นไม่ได้ บางครั้งก็ทำเรื่องที่ไม่สามารถให้น้องๆในวงเห็นได้ พวกเขาเป็นผู้ชาย ย่อมมีความต้องการและอยากจะใช้เวลาร่วมกับคนรักเป็นธรรมดา ถึงแม้ว่าวันทั้งวันจะงานหนักขนาดไหน แค่ได้ใช้เวลาส่วนตัวร่วมกันถึงแม้จะเป็นช่วงสั้นๆก็ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย

To Be Continue