❧ 'CAUSE I'M GOING TO STRAWBERRY FIELDS ❦

Title: Burnout
Characters/pairing: Chansung/Junho  
Taecyeon/Jaebum   Nichkhun/Wooyoung
Genre: Angst, Drama
 

Chapter 3: Sick

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นของเหล่า 2PM กลับมานิ่งเงียบเหมือนเดิมหลังจากที่นิชคุณพาอูยองเข้าห้องไปพักผ่อนในห้องนอน แทคยอน จุนซู และชานซองหลังจากที่ทำความสะอาดบริเวณห้องนั่งเล่นเสร็จก็แยกย้ายกันไป จุนซูไปอาบน้ำ ส่วนแทคยอนเดินออกไปสูบบุหรี่นอกบ้าน เหลือเพียงชานซองยืนคว้างอยู่ในห้องนั่งเล่นเพียงคนเดียว ร่างสูงจึงนั่งลงบนโซฟาตัวยาวตามเดิม


มือใหญ่คว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องสีขาวมาเปิดฝาพับ ยังคงไม่มีข้อความหรือสายที่ไม่ได้รับจากใครสักคน ใบหน้าหล่อเบะปากอย่างไม่ได้ดั่งใจ จะเที่ยงคืนอยู่แล้ว จุนโฮกับพี่แจบอมยังไม่กลับจากซ้อมเต้นเลย อดเป็นห่วงไม่ได้ อยู่กับพี่แจบอมไว้ใจได้ที่ไหนล่ะ รายนั้นยิ่งมึนๆอยู่ จะพากันกลับถึงบ้านกี่โมงก็ไม่รู้


นิ้วยาวกดไล่รายชื่อจนไปสะดุดตรงชื่อจุนโฮ ซึ่งเมื่อก่อนเป็นชื่อแรกที่จะโทรหา แต่ในตอนนี้ชานซองมองชื่อบนหน้าจอมือถือแล้วกลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเฉยๆ พาลให้นึกไปถึงเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่แล้วก่อนจะการเตรียมตัวกับอัลบั้มใหม่ จุนโฮเครียดกับเรื่องนี้มาก เครียดเสียจนเพื่อนสนิทอย่างเขาอดไม่ได้ที่จะเข้าไปทำให้รู้สึกดีขึ้น แต่กลายเป็นว่าทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก


ชานซองเองก็รู้ตัวว่าบางทีเขากวนจุนโฮมากเกินไปจนทำให้คนขี้รำคาญอย่างจุนโฮรู้สึกไม่ดี แต่ทั้งหมดที่ทำไปก็แค่อยากให้อีกฝ่ายหายเครียดเท่านั้น เขาเองก็เป็นคนธรรมดา มีความรู้สึกเหมือนกัน พอโดนเพื่อนด่าว่าน่ารำคาญบ่อยๆเข้าก็เลยพาลไม่อยากไปยุ่งด้วยให้โดนว่าอีก เลยกลายเป็นว่าตอนนี้จุนโฮรำคาญเขา แล้วเขาเองก็ไม่อยากไปวุ่นวายกับอีกฝ่ายอีก พวกเขาทั้งสองเลยไม่ได้คุยกันอีกเลย พี่ๆในวงเองก็อาสาจะช่วยคุยให้หลายครั้งแต่ชานซองปฏิเสธ ก็พวกเขาไม่ได้ทะเลาะกันสักหน่อย...


ชานซองตัดสินใจโทรหาพี่แจบอมแทน แต่ทว่าปลายสายกลับมีเพียงเสียงสัญญาณสายว่างจนเงียบไป ชานซองพยายามโทรอีกหนแต่แจบอมก็ไม่รับสายเหมือนเดิม ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนอย่างกระวนกระวาย เขาแค่อยากรู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ซ้อมเสร็จหรือยัง หรือว่ากำลังเดินทางกลับมากัน มือใหญ่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะเลื่อนรายชื่อไปที่ ‘จุนโฮ’ ก่อนจะถอนหายใจอย่างครุ่นคิด ถ้าโทรไปเขาจะทำให้จุนโฮรำคาญอีกหรือเปล่านะ


“กลับมาแล้ว”
ไม่ทันไรประตูบ้านก็เปิดออกพร้อมกับร่างของสองคนเดินเข้ามา ชานซองพับมือถือเก็บก่อนจะเดินตรงไปหาพี่ใหญ่ของวง


“พี่แจบอม ทำไมถึงกลับช้าล่ะมัวไปไหนมา โทรไปก็ไม่รับ เป็นห่วงแทบแย่...”
แจบอมที่อยู่ๆก็ถูกสวดยาวเหยียดทำหน้าเอ๋อไปพักใหญ่ก่อนจะหัวเราะออกมา มือเล็กตบหลังน้องชายดังป้าบก่อนจะคว้าคออีกฝ่ายมากอดหลวมๆ

“ปิดเสียงมือถือไว้น่ะ โทษที แล้วนี่คนอื่นหายไปไหนหมด”
เขาฟังแจบอมเล่าเรื่องเรื่อยเปื่อยพร้อมกับหัวเราะคลอไปด้วย ใบหน้าหล่อหันไปมองชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง จุนโฮยืนนิ่งมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปลีกตัวเข้าห้องไปอย่างไม่สนใจ ชานซองเบะปากอย่างไม่พอใจ ทักทายกันหน่อยจะตายหรือไง...

“งี่เง่า...”
ชานซองสบถเสียงเบา แต่มีหรือแจบอมจะไมได้ยิน เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่ตบไหล่อีกฝ่ายแรงๆอย่างให้กำลังใจ เขาเองก็เห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างน้องชายของเขา แต่ในเมื่อทั้งสองไม่ต้องการให้ใครเข้าไปยุ่งเรื่องนี้ เขาก็ไม่อยากทำให้ลำบากใจ

♦

“ช่วงนี้นายไม่มีสมาธิเลย เป็นอะไรไป”
ภายในออฟฟิศห้องสีขาวสะอาดตา อูยองยืนก้มหน้านิ่ง มือทั้งสองประสานกันเหมือนกลัวความผิด เมื่อสบสายตาคาดคั้นของพี่จินยองแล้วเขาก็พูดไม่ออก ที่เขาไม่มีสมาธิเพราะเขานอนไม่พอ หรือเรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้นอนเลย หลังจากเหตุการณ์วันนั้น กลายเป็นว่าเขามักจะสะดุ้งตื่นมากลางดึก แล้วก็ต้องทนฟังเสียงของสองคนนั้นที่ดังออกมาจากห้องครัวหรือไม่ก็ห้องน้ำแทบทุกวัน


“ขอโทษครับพี่จินยอง”
ร่างเล็กจนปัญญาจะอธิบาย จึงได้แต่ขอโทษอีกฝ่ายไปเท่านั้น ชายหนุ่มผู้เป็นประธานบริษัทจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่งก่อนจะบอกให้อูยองกลับไปได้ โดยไม่ลืมที่จะกำชับให้เด็กหนุ่มพักผ่อนให้เพียงพอซึ่งเมื่ออูยองได้ยินดังนั้นก็ยิ้มขื่นๆออกมาแต่ปาร์คจินยองก็ไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกตินั้น


ทันทีที่เด็กหนุ่มทั้งเจ็ดเดินทางกลับถึงบ้าน อูยองก็ตรงเข้าห้องน้ำอาบน้ำนอนทันที โดยที่นิชคุณเสนอให้ไปนอนในห้องเขาเพราะกว่าสมาชิกในวงจะเข้านอนกันก็คงอีกนาน ถ้าจะนอนในห้องนั่งเล่นเหมือนปกติก็คงจะไม่สะดวกนัก ร่างเล็กขนข้าวของเข้าห้อง ทันทีที่หัวถึงหมอนเด็กหนุ่มก็เข้าสู่ห้วงนิทราทันทีจากความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดหลายสัปดาห์

................................................................................

ล่วงเลยมาวันรุ่งขึ้นแล้ว แต่สมาชิกของ 2PM ยังคงนั่งกองระเกะระกะอยู่ในห้องนั่งเล่นไม่ยอมเข้านอน สายตาของแต่ละคนบ้างก็จับจ้องไปยังรายการข่าวในจอโทรทัศน์ บ้างก็เคลิ้มหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า มีเพียงแทคยอนที่ให้ความสนใจกับแลปท็อปที่วางอยู่บนตัก


ดวงตาคมเหลือบมองร่างเล็กมัวแต่สนอกสนใจกับข่าวบันเทิงในโทรทัศน์ก่อนที่มือใหญ่ข้างหนึ่งจะลอดไปโอบเอวดึงอีกฝ่ายเข้ามาแนบตัว แจบอมดูจะชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา ใบหน้าน่ารักหันมองไปรอบตัวอย่างระหวาดระแวงเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครมองอยู่ ชานซองที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวข้างๆหลับหงายไม่รู้เรื่องไปแล้ว จุนซูนั่งกดโทรศัพท์ไม่สนใจโลกภายนอก ส่วนนิชคุณกับจุนโฮนั่งจ้องจอโทรทัศน์อย่างตั้งอกตั้งใจ

“นี่...”
แจบอมกระซิบเสียงเบาเมื่อรู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นจัดที่ล้วงเข้ามาภายในเสื้อด้านหลัง แต่อีกฝ่ายทำเป็นไม่ได้ยิน มือใหญ่ยังคงลูบต่ำลงไปเรื่อยๆส่วนมืออีกข้างยังคงกดแป้นพิมพ์ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พี่ใหญ่ของวงพยายามเบี่ยงตัวหนีแต่อีกฝ่ายก็วุ่นวายไม่ยอมเลิก

“แทค หยุด...”
เจ้าของร่างเล็กกว่ากระซิบเป็นภาษาอังกฤษให้ได้ยินกันแค่สองคน เขาแอบเห็นแทคยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ร่างสูงยังคงนั่งนิ่งเหมือนเดิมแต่มือใหญ่นั้นกำลังบุกรุกไปถึงขอบกางเกงยีนส์ของเขาซะแล้ว หัวหน้าวงส่งสายตาดุๆเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายหยุดแต่ก็ไม่เป็นผล ประจวบเหมาะกับรายการข่าวในโทรทัศน์จบพอดี แจบอมจึงตัดสินใจลุกหนีอีกฝ่ายแล้วเดินไปสมทบนิชคุณที่กอดคอจุนโฮแกมบังคับให้ออกไปมินิมาร์ทด้วยกันทันที

................................................................................

มือเรียวยาวพับฝาโทรศัพท์มือถือเครื่องสีเงินเก็บใส่กระเป๋าแล้วมองไปรอบห้อง เจ้าของเสียงหลักของวงอย่างคิมจุนซูมัวแต่คุยกับเพื่อนจนไม่ได้สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้ตัวอีกทีก็เหลือเพียงเขาและชานซองที่นั่งหลับคอพับอยู่บนโซฟา ร่างสูงเพรียวลุกขึ้นยืนเดินไปทางน้องเล็กที่นอนเอกเขนกอยู่


“ชานซอง ตื่น”
เท้าขาวยกขึ้นเตะท่อนขาอีกฝ่ายแรงๆเป็นการปลุก หากแต่ไร้การตอบสนอง เขารู้ว่าเป็นเพราะตารางซ้อมสุดโหดตั้งแต่เช้ายันเย็น น้องเล็กของวงที่ปกติเข้านอนเร็วสุดและตื่นช้าที่สุดจึงสลบไสลไปอย่างช่วยไม่ได้ จริงๆแล้วจุนซูก็ไม่อยากรบกวนเวลานอน แต่ดูจากท่าแล้วถ้าปล่อยให้นอนอย่างนี้ต่อไปพรุ่งนี้เช้าต้องปวดตัวจนซ้อมไม่ไหวแน่ ว่าแล้วมือขาวจัดก็ค่อยๆจัดท่านอนให้อีกฝ่ายเพื่อให้นอนสบาย ก่อนจะเดินไปเอาผ้านวมมาห่มให้เผื่อว่าอากาศจะเย็นลงอีก จุนซูนั่งยองๆลงข้างโซฟา มองใบหน้าคนกรนเสียงดังหลับไม่รู้เรื่องแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ นิ้วเรียวยาวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออกอย่างแผ่วเบา


“......จ.....โฮ.........”
เสียงครางงึมงำในลำคอจากน้องเล็กทำเอาจุนซูชะงักละนิ้วออกทันที สายตาอ่อนโยนในตอนแรกกลายเป็นกระด้างขึ้นมา ถึงจะฟังไม่ได้ศัพท์แต่เขาก็รู้ว่าชานซองละเมอถึงชื่อใคร ช่วงนี้บรรยากาศระหว่างน้องเล็กของวงสองคนมืดมนจนน่าอึดอัด จุนซูเองก็พยายามจะคุยเรื่องนี้กับชานซองหลายครั้งแล้วแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปริปากบอกอะไรเขา แต่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เขามองชานซองมาตลอด ทำไมเขาจะไม่รู้เรื่อง...


“ทำไมต้องจุนโฮ ทำไมถึงไม่เป็นพี่ ชานซอง...”

To Be Continue