❧ 'CAUSE I'M GOING TO STRAWBERRY FIELDS ❦

Title: Burnout
Characters/pairing: Chansung/Junho  
Taecyeon/Jaebum   Nichkhun/Wooyoung
Genre: Angst, Drama

Chapter 1: A Bad Dream

“วันนี้พอแค่นี้ พรุ่งนี้มาให้เช้ากว่านี้นะ”
สิ้นเสียงของครูฝึก เด็กหนุ่มเจ็ดคนก็ทรุดราวกับไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออีก แทคยอนกับชานซองลงไปกลิ้งบนพื้นอย่างหมดแรง ส่วนคนอื่นๆนั่งแหมะลงบนโซฟาตัวยาว วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่พวกเขาแสนจะเหน็ดเหนื่อยกับตารางซ้อมเต้น ยิ่งในช่วงที่กำลังจะเริ่มโปรโมทมินิอัลบั้มชุดที่สองของพวกเขา Time for Change ในตอนนี้ที่ 2PM กำลังดังถึงขีดสุด พวกเขาจะทำพลาดไม่ได้ เพราะอย่างนั้นถึงแม้จะเหนื่อยจนหายใจแทบไม่ออก พวกเขาก็หยุดซ้อมไม่ได้เด็ดขาด


เจ้าของฉายาเจ้าชายไทยอย่างนิชคุณเป็นเพียงคนเดียวที่ยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเสมอไม่ว่าเวลาไหน ร่างสูงโปร่งเดินมาพร้อมกับขวดน้ำเย็นเฉียบในมือก่อนจะนั่งลงข้างๆเด็กหนุ่มแก้มอูม อูยองแย่งขวดน้ำในมืออีกฝ่ายมาอย่างเคยชินก่อนจะเปิดฝาดื่ม ดวงตาเรียวเล็กมองไปรอบๆห้อง สมาชิกในวงเริ่มทยอยเก็บข้าวของเพื่อจะกลับบ้าน


อูยองไม่รู้ว่าเขารู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าพักหลังๆสมาชิกในวงเริ่มทำตัวแปลกไป จุนโฮกับชานซองที่เมื่อก่อนตัวติดกันอย่างกับอะไรดี ตอนนี้แทบจะไม่มองหน้ากัน กลายเป็นว่าเจ้าน้องเล็กตัวโตเปลี่ยนไปเกาะพี่จุนซูแจจนแทบจะตามไปทุกที่ พี่แทคยอนกับพี่แจบอมก็ทำตัวนิ่งๆแปลกๆ แถมยังเหม่อลอยเหมือนคนนอนไม่พอทั้งคู่ บรรยากาศในวงที่ปกติมักจะเสียงดังโหวกเหวกอยู่เสมอเลยกลายเป็นเงียบผิดปกติแถมยังน่าอึดอัดอีกต่างหาก


“อูยองมัวเหม่ออะไรอยู่ ไปเก็บของได้แล้ว”
ฝ่ามืออุ่นจัดวางบนไหล่ทำเอาอูยองสะดุ้งไปทั้งตัว นิชคุณหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา ร่างเล็กเดินตามอีกฝ่ายเข้าห้องน้ำ


“พี่คุณ... พี่ว่า... มันแปลกๆหรือเปล่า”
ใบหน้าขาวจัดของหนุ่มไทยเงยมองอีกฝ่ายผ่านกระจกหน้าอ่าง อูยองยืนกอดอกพิงผนังห้องน้ำ ใบหน้าน่ารักแสดงออกชัดเจนว่ากำลังรู้สึกไม่สบายใจ


“อะไรล่ะที่ว่าแปลก”
ร่างสูงคว้าผ้าขนหนูมาซับหน้าก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กกว่า อูยองขมวดคิ้ว
“ไม่รู้สิ บรรยากาศ..มันแปลก... พวกเราก็ทำตัวแปลกๆ”
“คงเพราะเครียดเรื่องอัลบั้มใหม่เท่านั้นแหละ เมื่อวันก่อนจุนโฮก็มาบ่นๆกับพี่เหมือนกัน นายเองก็อย่าคิดมากเลย”
มือขาวจัดขยี้หัวเด็กหนุ่มอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป รอยยิ้มอ่อนโยนของอีกฝ่ายช่วยให้อูยองรู้สึกดีขึ้น นั่นสินะ... ทุกคนคงจะเครียดเรื่องการ Comeback ในอีกไม่กี่อาทิตย์ที่กำลังจะมาถึง ช่วงนี้เลยพากันทำตัวแปลกไป... อย่างนั้นใช่ไหม...?

♦

อูยองค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นมาในกลางดึกคืนนั้น ทั้งบ้านมืดและเงียบสงัดเพราะตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบตีสามแล้ว สมาชิกทุกคนหลับเป็นตายจากตารางซ้อมแสนโหด เขาค่อยๆลุกขึ้นยืน รู้สึกปวดจนร้าวไปทั้งขา ร่างเล็กเดินเซไปทางห้องน้ำ ตอนนี้เขารู้สึกคอแห้งผากจนอยากได้น้ำอุ่นๆสักแก้ว แต่ทว่าเสียงกุกกักที่ดังมาจากห้องครัวทำเอาเท้าทั้งสองชะงัก ดึกป่านนี้ยังมีใครไม่นอนอีกนะ?


ร่างเล็กยืนนิ่งเพื่อจะรอฟังว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทว่าเสียงกลับเงียบไปทำเอาอูยองนึกสงสัย หรือว่าเขาจะหูฝาด? เพราะถ้าเป็นเพื่อนในวงเขาอยู่ในครัวจริงไม่มีทางเสียงเงียบขนาดนี้แน่... อูยองเลือกที่จะไม่สนใจ แต่ทันทีที่กำลังจะเดินไปอีกทาง เสียงอะไรบางอย่างเหมือนของแข็งกระแทกกันก็ดังขึ้นมาอีกทำเอาอูยองเริ่มใจคอไม่ดี


ถ้าเป็นขโมยขึ้นมาล่ะ!? ร่างเล็กหันไปคว้ารีโมททีวีที่อยู่ใกล้มือที่สุดมาไว้เป็นอาวุธป้องกันตัว ถึงแม้ว่าคงจะไม่ช่วยอะไรก็เถอะ เท้าเล็กเปลือยเปล่าค่อยๆย่องไปยืนอยู่ข้างประตูครัวที่ปิดแง้มไว้ พลางคิดแผนว่าถ้าไอ้ขโมยบ้านั่นออกมาเขาจะเล่นงานมันยังไงดี


“แทค... เดี๋ยวมีคนมาเห็น...”
“ดึกป่านนี้ไม่มีใครตื่นมาดูหรอก”
อูยองขมวดคิ้ว โล่งใจเล็กน้อยที่ไม่ใช่เรื่องร้ายอย่างที่เขาคิดไว้ ทั้งสองเสียงที่ได้ยินนั่นนั่นไม่ต้องดูหน้าก็รู้ว่าเป็นเสียงของใคร แต่ว่าทั้งสองคนออกมาทำอะไรในเวลาดึกดื่นป่านนี้กัน?
ร่างเล็กเลือกที่จะยืนนิ่งๆอยู่ที่เดิม สัญชาตญาณของเขาบอกให้ยืนรอฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หากแต่เสียงของทั้งสองกลับเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงสวบสาบเหมือนเสียงของเนื้อผ้าที่กำลังเสียดสีกันเท่านั้น... เร็วกว่าความคิด อูยองผู้อยากรู้อยากเห็นเกาะขอบประตูพลางสอดส่ายสายตามองหาต้นเสียง


“พี่เจย์ ยกขาหน่อยสิ”
ภาพที่เห็นทำเอาอูยองหดคอกลับแทบไม่ทัน ดวงตาเรียวเล็กเบิกโพลง มือทั้งสองปิดปากตัวเองแน่นราวกับว่าถ้าเผลอปล่อยก็อาจตะโกนออกมาได้ทุกเมื่อ


ที่เขาเห็นนั่นมันเรื่องบ้าอะไรกัน!?
พี่แจบอม... กับพี่แทคยอน...?


เสียงของคนสองคนยังคงดังเข้าหูเป็นระยะทำให้เขาต้องเดินหนีกลับมาที่ห้องนั่งเล่นที่เขากับชานซองยึดเป็นที่นอนไปแล้ว ชานซองยังคงนอนกรนไม่รู้เรื่องรู้ราว อูยองแทบจะบ้าตาย เขาไม่เคยเห็นอะไรอย่างนั้นมาก่อน... จะว่าไม่เคยเห็นก็ไม่ถูกหรอก... แต่อย่างมากก็แค่หนังผู้ใหญ่ทางทีวีที่พวกสมาชิกในวงชอบเปิดดู แต่ก็เป็นผู้หญิงกับผู้ชาย ไม่ใช่ผู้ชายสองคนแบบนี้ ซ้ำร้ายยังเป็นพี่ในวงที่เขาเคารพทั้งสองคนอีกต่างหาก


ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจพวกเกย์หรืออะไรหรอกนะ แต่กับพี่แจบอมกับพี่แทคยอน ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกแย่ เขาคิดมาตลอดว่าพี่ชายทั้งสองของเขาเป็นผู้ชายที่แมนมากๆ แต่เหตุการณ์เมื่อสักครู่ทำให้เขายืนยันกับตัวเองได้แล้วว่าเขาคิดผิด พี่ชายของเขาสองคนกำลังทำเรื่องอย่างว่ากันเนี่ยนะ... อูยองเอาหัวตัวเองมุดเข้าไปใต้หมอน เขารับเกย์คนอื่นได้ แต่เขารับไม่ได้หากเพื่อนร่วมวงที่เป็นรุ่นพี่ที่เคารพอย่างแทคยอนกับแจบอมจะเป็นเกย์เสียเอง ร่างเล็กขนลุกไปทั้งตัวด้วยความรังเกียจ  แค่นึกถึงก็อยากจะอาเจียนออกมาเสียแล้ว...

♦

จางอูยองต้อนรับเช้าวันใหม่ด้วยสภาพเหมือนศพ ผมสั้นสีดำสนิทยุ่งกระเจิงไปทั้งหัว ตาที่ตี่อยู่แล้วยิ่งเล็กลงกว่าเดิมเหมือนคนนอนไม่พอ ความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ว่านอนไม่พอ แต่เขาไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ก็แหงล่ะ... ใครจะไปหลับลงอีกหลังจากเห็นภาพที่ทำหัวใจเกือบหยุดเต้น ตลอดทั้งคืนร่างเล็กเลยได้แต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาเพราะนอนไม่หลับ ทำยังไงภาพนั้นก็ไม่ออกไปจากหัวสักที มัวแต่นอนคิดนู่นคิดนี่ จนรู้ตัวอีกทีก็เช้าเสียแล้ว อูยองลุกจากพื้นก่อนจะมองไปรอบๆ ชานซองยังคงหลับสนิทและกรนเสียงดังสนั่น ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงเช้า ถ้าปกติเขาคงจะแกล้งเอาอะไรไปเขี่ยหรือไม่ก็เข้าไปนอนทับให้อีกฝ่ายรำคาญเล่น แต่วันนี้เขาไม่มีอารมณ์จะไปกวนใครทั้งนั้น ร่างเล็กคว้าผ้าเช็ดตัวที่ถูกวางทิ้งไว้ลวกๆบนโซฟาก่อนจะเดินโซเซเข้าห้องน้ำไป

................................................................................

อูยองไม่รู้ว่าตัวเองใช้เวลาในห้องน้ำไปนานขนาดไหน แต่พออาบน้ำเสร็จ สมาชิกคนอื่นในวงก็ตื่นกันหมดแล้ว พี่จุนซูเดินสวนเขาเข้าห้องน้ำไปโดยไม่ลืมที่จะหันมาบ่นว่าเขาอาบน้ำนานเกินไป อูยองแต่งตัวเสร็จก็เดินกลับไปห้องนั่งเล่นที่สมาชิกส่วนใหญ่นั่งดูข่าวช่วงเช้ากันอยู่


“อูด้ง ไปทำไรมาทำไมตาบวม”
ชานซองที่นั่งเกยอยู่กับนิชคุณเอ่ยทักทันทีที่ร่างเล็กนั่งลงบนโซฟาข้างๆเขา อูยองนึกถึงสาเหตุที่เขานอนไม่หลับแล้วหัวเราะเฝื่อนๆออกมาก่อนจะเอาศอกยันน้องเล็กตัวโตเบาๆ
“ก็นายนั่นแหละ กรนดังขนาดนั้นใครจะไปหลับลง”
เด็กหนุ่มแกล้งบ่นก่อนจะเอื้อมแขนไปหยิบแอปเปิลในตะกร้าบนโต๊ะหน้าทีวีมากินในขณะที่รอคนอื่นเตรียมตัว ระหว่างนั้นสายตาก็ดันเหลือบไปมองคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวมานั่งแปะลงบนพื้นหน้าทีวี

อูยองหันไปมองหัวหน้าวงที่นั่งดูดนมกล่องอยู่บนพื้น ใบหน้านั้นดูซีดเซียว ใต้ตาบวมช้ำเหมือนคนอดนอน เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจแรงๆอย่างหงุดหงิดใจก่อนจะเดินเข้าห้องครัว แต่กลับเจอแทคยอนที่กำลังจะเดินออกมาพอดี ขาทั้งสองชะงักไปเล็กน้อย ถ้าเป็นปกติเขาก็จะคุยกับอีกฝ่ายอยู่หรอก แต่ตอนนี้ จะให้ทักทายเหมือนไม่เคยเห็นอะไรมาก่อนก็ทำไม่ได้ อูยองไม่รู้ว่าตัวเองมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าแบบไหนถึงทำให้แทคยอนทำหน้างงกลับมา


“พี่แทค มายืนขวางทางทำไมเนี่ย แล้วทำไมหน้าโทรมอย่างนั้น เมื่อคืนนอนไม่พอเหรอ”
จุนโฮที่เดินผ่านมาพอดีดูจะไม่ได้สังเกตว่าบรรยากาศน่าอึดอัดกำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับแทคยอน ร่างสูงหันไปหัวเราะแห้งๆให้เด็กหนุ่ม
“เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับน่ะ”
อูยองส่งเสียงในลำคออย่างไม่เชื่อก่อนจะเดินกระทืบเท้าเข้าห้องครัวไป ทิ้งให้จุนโฮกับแทคยอนมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจท่าทีของคนตัวเล็ก

นอนไม่ค่อยหลับ หรือว่ามัวแต่ทำเรื่องพรรค์นั้นกับพี่แจบอมจนไม่ได้นอนกันแน่!?

ยิ่งคิด ยิ่งเห็นหน้าคนสองคนนั้นยิ่งหงุดหงิด เป็นเพราะว่าเจอทีไรฉากเมื่อคืนที่ดันไปเห็นเข้าเต็มสองตาก็ลอยเข้ามาในหัวทุกครั้ง นึกถึงทีไรก็คลื่นไส้ อยากจะอ้วกทุกที


“เฮ้ มัวมายืนเกะกะทำไมเนี่ย ถอยซิ”
เสียงที่ดังมาจากข้างหลังทำให้ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว ผู้เป็นหัวหน้าวงทำหน้างง มือเรียวโยนกล่องนมลงถังขยะก่อนจะหันมามองน้องร่วมวง
“หน้าซีดๆนะ เป็นอะไรหรือเปล่า”
แจบอมแสดงออกถึงความเป็นห่วงผ่านทางสีหน้า มือขาวจัดเอื้อมมาหวังจะแตะหน้าผากอีกฝ่ายเพื่อสำรวจว่าไม่เป็นไร แต่ยังไม่ทันจะโดนตัว อูยองก็รีบปัดมือข้างนั้นทิ้งอย่างรวดเร็ว
“ผมไม่เป็นไร”
แจบอมชะงัก อูยองขว้างซากแอปเปิลในมือลงถังขยะก่อนจะเดินสวนอีกฝ่ายออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไร ทิ้งให้พี่ใหญ่ของวงยืนนิ่งด้วยความสงสัย อูยองเป็นอะไรไป?

To Be Continue